Zaburzenia zachowania u dzieci i młodzieży wiążą się z ryzykiem wystąpienia u nich w przyszłości zachowań przestępczych. Negatywnie wpływają na rozwój dziecka a także na funkcjonowanie jego otoczenia społecznego – rodziców, nauczycieli i rówieśników. Z tych powodów, wymagają wczesnego rozpoznania i interwencji. Niepokoją dane o ograniczonej skuteczności oddziaływań terapeutycznych, zwłaszcza, jeśli są one podejmowane w sytuacji utrwalonych już zaburzeń. Specjaliści proponują różnorodne interwencje, ukierunkowane na wzmocnienie relacji, w których dzieci uczestniczą, korektę przekonań dzieci o nich samych, innych ludziach i o świecie oraz zmianę niepożądanych zachowań. W artykule opisano istotę zaburzeń zachowania, ich rodzaje, dylematy diagnostyczne, etiologię, wybrane terapie.