Psycholożka (UAM) z przygotowaniem pedagogicznym, trenerka TUS, psychoterapeutka Transkulturowej Psychoterapii Pozytywnej w trakcie szkolenia.
Transkulturowa Psychoterapia Pozytywna to podejście terapeutyczne, którego nazwa wywodzi się od łacińskiego słowa postium, oznaczającego to, co jest; w praktyce terapeutycznej poszukiwanie positum polega na zauważaniu całości ludzkiego doświadczenia – zarówno cierpienia i objawów, jak i wewnętrznej mądrości pacjenta oraz jego zasobów, które mogą być przydatne dla procesu zdrowienia. Prócz perspektywy humanistycznej w TPP szczególnie ważna jest również perspektywa psychodynamiczna, a doświadczane trudności wiązane są z wewnętrznymi konfliktami. Celem psychoterapii jest zatem osiągnięcie przez pacjenta wglądu, przepracowanie konfliktów i rozwinięcie adaptacyjnych sposobów zaspokajania potrzeb emocjonalnych. Transkulturowość TPP odnosi się natomiast do wrażliwości na społeczny i środowiskowy kontekst życia jednostki (także w wymiarze rodzinnym).
W pracy z młodszymi dziećmi często stosuję metody pracy oparte na zabawie (co jest zgodne z normatywnymi potrzebami rozwojowymi okresu dzieciństwa). Kieruję się założeniem, że zachowania dziecka (także te trudne dla jego samego i otoczenia) wynikają z prób zaspokojenia ważnych potrzeb emocjonalnych; w celu poszerzania repertuaru adekwatnych strategii kluczowe jest zatem poznanie indywidualnego sposobu przeżywania świata przez dziecko, a także reguł funkcjonowania systemu rodzinnego.

W swoich oddziaływaniach kieruję się zasadami etyki zawodu psychologa. Pracę poddaję regularnej superwizji u certyfikowanego superwizora.